[EGoT] Sub-Event: 01

posted on 26 Dec 2013 11:44 by rikichan
 

*****************

Sub-Event: 01

A dream which I raise my sword towards.


 

เสียงรอยเท้าวิ่งทักๆจากที่หนึ่งสู้อีกที่หนึ่ง...ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสียงใสทักทายเมื่อถึงที่หมาย

 

“พี่ชาย สอนดาบข้าหน่อยสิ!”  

 

เด็กน้อยเปิดประตูห้องถือดาบไม้วิ่งโร่เข้าหาพี่ชายที่กำลังสวมชุดเกราะก่อนนัยน์ตากลมโตจะลุกวาวด้วยตามตื่นเต้น ผู้เป็นพี่หันไปหาทั้งรอยยิ้มพร้อมกับเช็คว่าทุกอย่างบนร่างกายตัวเองนั้นไม่ขาดอะไร

 

“ได้สิน้องข้า” มือที่ใส่เกราะพร้อมแล้วหยิบดาบไม้สำหรับฝึกซ้อมขึ้นมาแล้วเดินโอบไหล่เล็กๆของอาร์ดอนไปที่ลานฝึก...

 

ในตอนนั้นเขาอายุสิบสอง...



เสียงไม้กระทบกันดังเป็นจังหวะที่ปนกับเสียงหัวเราะของพี่น้องยังไงก็ตามมันก็จบลงทีชัยชนะของผู้เป็นพี่เสมอแต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ผู้น้องน้อยเนื้อต่ำใจแต่อย่างใด กลับทำให้ตัวเขามีความมุ่งมั่นที่จะก้าวข้ามผู้ชายที่เคารพรัก..เมื่อไหร่ไม่รู้ที่เด็กน้อยตั้งเป้าหมายในชีวิตไว้ว่าซักวันหนึ่งเขาต้องได้ยืนเคียงข้าง ใส่ชุดเกราะองอาจ ฝีมือดาบที่ใครๆก็ต้องเกรงกลัว

วันแล้ววันเล่า....

 

ปีแล้วปีเล่า...

 

เด็กน้อยค่อยๆเติบโตพร้อมกับฝีมือดาบที่พัฒนาขึ้นเรื่อยๆ...และแน่นอนพี่ชายก็ไม่ได้หยุดอยู่ที่เดิม ทั้งคู่ต่างเติบโตไปพร้อมๆกัน..

 

และในปีที่เด็กน้อยอายุสิบหก

 

“เฮ้ น้องชาย ข้าว่า ท่านพ่อจะต้องตั้งให้เจ้าเป็นอัศวินในไม่ช้านี้แล้วนะ” มือใหญ่ยีลงบนผมสีน้ำตาลของผู้เป็นน้องอย่างเอ็นดู แต่ใบหน้าเจ้าของชื่อยังคงบึ้งตึงอยู่เหมือนเดิม

 

“มันจะเร็วๆนี้ได้ยังไงกันพี่ชาย นี่ก็ตั้งหลายปีแล้วข้ายังไม่ชนะพี่เลยซักครั้งเดียว”  แต่ก็ไม่ได้ปัดมือพี่ชายทิ้งไปแล้วกอดอกแล้วช้อนตามองอย่างขุ่นเคืองในอารมณ์ เรียกรอยยิ้มเอนดูให้ผุดขึ้นจากริมฝีปากได้รูปของอีกฝ่าย

 

“พี่ก็ยังไม่เคยชนะท่านพ่อเหมือนกันนะ..อาร์ดอน..อย่าได้กังวลเลยตอนนี้เจ้าเก่งมากพอที่จะสู้กับคนอื่นแล้ว”

 

“แต่ดาเรียน...มันไม่เหมือนกันซักหน่อย นั่นเท่ากับข้ามีฝีมือดาบแค่หนึ่งในสามของท่านพ่อและหนึ่งในสองของพี่เองนะ มันหมายความว่าข้าแย่มาก..” ไหล่ที่เริ่มผึ่งผายของวันรุ่นลู่ลงอย่างหมดความมั่นใจในตัวเองก่อนนั่งลงกับเก้าอี้อย่างเหนื่อยใจ

 

นั่นทำให้พี่ชายส่วยหน้ายิ้มๆก่อนย่อเขาลงไปแล้วจับมือน้องชายที่เหมือนตัวเขาในอดีตไม่มีผิด... “ไม่หรอกน้องชาย ลืมแล้วหรือว่าพ่อของเราเก่งแค่ไหน อีกอย่างเจ้ายังเด็กเวลาฝึกฝนยังอีกอีกเยอะ เหมือนข้าไง เราซ้อมกันทุกวันจริงไหม?” รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้นอีกครั้งเพื่อให้กำลังใจน้องชาย

 

นั่นทำให้อาร์ดอนยิ้มออก 

 

ลึกๆในใจแล้วเด็กชายต้องการให้พ่อยอมรับ...ตอนนี้มีแค่ดาเรียนเท่านั้นที่อยู่ในโลกของพ่อ...ที่พ่อมองเห็นในสายตา ตัวเขาเองก็ต้องการอยู่ในสายตาคมกริบนั่นบ้าง อยากเป็นที่สนใจ..

 

มีลูกคนไหนบ้างที่ไม่อยากให้พ่อชื่นชม

 

ดังนั้นเขาจึงพยายาม...พยายาม.......พยายาม....

 

แต่แล้ววันหนึ่ง...พ่อก็มองเขา...ไม่ใช่ด้วยสายตาที่มองเพราะชื่นชม...แต่เป็นสายตาตำหนิอย่างที่สุด..

 

เพราะเขาไปมีเรื่องกับทหารรับจ้างที่ร้านเหล้า

 

แถมกลับมาในสภาพมอมแมมอย่างที่สุด... ปากแตก ตาช้ำ โดนมีแทงเฉียดเข้าที่ไหล่ขวา ที่เด็กหนุ่มกลับบ้านมาได้เพราะพี่ชายนั่นผ่านไปเจอพอดี..จะว่าอาร์ดอนไร้ฝีมือซะทีเดียวก็ไม่ได้

 

น้องชายจัดการสองในสี่สลบไม่ได้สติ ส่วนอีกสองคนก็บาดเจ็บไปไม่น้อย ได้แผลเท่านี้กับการสี่รุ่มหนึ่งนับว่าน้อยนัก... ใบหน้ามอมแมมมุ่นคิ้วลงนั่งให้มารดารทำแผลให้ด้วยความเป็นห่วง..ก่อนเอ่ยถามคำถามที่หนักอึ้งออกมา..

 

“ท่านแม่..ทำไมท่านพ่อถึงเกลียดข้านัก...” คำถามนี้ไม่ได้ถึงหูผู้ถูกกล่าวถึงแต่ผู้รับฟังนั้นมีสีหน้าหมองลงนิดหน่อยก่อนแย้มยิ้มอ่อนโยนที่นางมักจะมอบให้เขาเสมอ..

 

“เขาไม่ได้เกลียดเจ้าหรอก..ลูกรัก...พ่อเขาแค่...คาดหวังในตัวเจ้ามากจนเกินไป” นางเว้นจังหวะครู่หนึ่งเมื่อเห็นแก้วตาดวงใจเงยหน้าขึ้นมองอย่างไม่เชื่อหูก่อนจะเอ่ยคำพูดออกมา

 

“จริงๆแล้วเขาอยากจะเข้ามาปลอบเจ้าเหมือนที่แม่กำลังทำ...แต่นั่นอาจจะทำให้เจ้าอ่อนแอ..ในความคิดเขา”

 

 

เด็กหนุ่มอ้าปากกำลังจะพูดโต้ตอบ แต่มารดาชิงพูดขึ้นก่อนเหมือนคาดเดาได้ว่าลูกชายของเธอจะพูดอะไร..

 

“พวกเจ้าพี่น้องเหมือนกันจริงๆ” มือเรียวสวยลูบแก้มลูกชายช้าๆ “คราวพี่เจ้าก็ถามคำถามเดียวกัน..อย่าได้กังวลไปเลย ไม่มีพ่อแม่คนไหนไม่รักลูกของตัวเอง...พ่อของเจ้ารักเจ้ามากนะ เขาเป็นผู้ชายที่แสดงออกไม่เก่งเท่านั้น”  

 

เสียงของแม่สิ้นสุดลงพร้อมกับการพันแผลที่ไหล่ของเขา...เสียงนั้นเยียวยาจิตใจที่หดหู่ของเขาได้อย่างไม่น่าเชื่อ.....

และอีกวันที่ผ่านไป....

 

จนกระทั่งถึงวันที่หนาวที่สุดในเอียริ....

 

น้อยชายซ้อมดาบกับพี่ชายอย่างปกติ...

 

“วันนี้ข้าจะต้องชนะพี่ให้ได้” เสียงดาบกระทบกันดังเคร้งเป็นจังหวะที่คุ้นหู...รอยยิ้มสนุกสนานผุดขึ้นที่มุมปาก

 

“ยากหน่อยนะน้องชาย เพราะข้าไม่ออมมือให้หรอก” เสียงลมหวีดหวิดยามดาบตวัดไปมาในอากาศอยู่เคียงข้างเรื่อยมา..

 

“ไม่หรอก..วันนี้ล่ะ ดาเรียน...วันนี้....อึก!” ร่างกายทรุดลงกับพื้นดิน มือปล่อยดาบแล้วกุมเสื้อกลางอกตัวเองนั่น ใบหน้าแสดงถึงความเจ็บปวดจากภายใน พี่ชายที่เห็นภาพน้องชายร่วงลงไปกับพี่ก็ทิ้งดาบแล้ววิ่งเข้าไปประครองทันทีพร้อมกับตะโกนเรียกหมอเสียงดัง...

 

ทั้งที่เสียงดังขนาดนี้เขากลับได้ยินไม่ชัด..แต่เขากลับได้ยินเสียงอื่นแทน..


“เขาเป็นอัศวินไม่ได้อีกแล้วนายท่าน....”

 

อะไร..ข้าหรือ...ทำไมละ...?

 

“นายน้อยเป็นโรคเกี่ยวกับหัวใจ..ถ้าเคลื่อนไหวร่างกายมากๆอย่างการฟันดาบจะเป็นอันตรายถึงชีวิต”


 

ว่าไงนะ...

 


“ข้า...พวกเรา...เสียใจจริงๆ”

 


ฉับพลันร่างกายก็สะดุ้งตื่นขึ้นกลางดึก...

 

ชายหนุ่มหอบหายใจหนัก มือกุมเสื้อกลางอกของตัวเองไว้แน่นก่อนกวาดสายตามองรอบๆแล้วพบว่ามันเป็นเพียงแค่ความฝัน...

 

ฝัน..ถึงอดีต...ฝันถึง..ความฝันที่เคยเป็นเป้าหมาย...

 

นัยน์ตาหม่นแสงก่อนจะหลับลง..มือยกขึ้นลูบใบหน้าของตัวเองริมฝีปากเม้มแน่นอย่างเจ็บใจเป็นที่สุด...

 

ให้กับความฝันที่ไม่มีทางเป็นจริงอีกแล้ว...

-----------------------

Comment

Comment:

Tweet

ตรวจกิจกรรม:
ตัวอักษรทั้งหมด 4,982 ตัว
รวมทั้งหมด (4982/7) = 711.71
ผลตอบแทนที่ได้รับ: Money 711

#1 By EGoT on 2013-12-26 20:53