[EGoT] Sub-Event: 02

posted on 26 Dec 2013 11:47 by rikichan
 

*****************

Sub-Event: 02

Journal

 

แสงแดดที่ส่องเข้ามาผ่านผ้าม่านทอดลงสู่เตียงตำแหน่งใบหน้าชายหนุ่มอย่างพอดิบพอดี เจ้าของเรือนผมสีน้ำตามุ่นคิ้วก่อนจะค่อยๆลืมตากระพริบตาสองสามครั้งก่อนจะรู้สึกตัว มือยันร่างกายขึ้นบิดกล้ามเนื้อสองสามครั้งเพื่อให้ร่างกายตื่นตัวเต็มที่

 

 

 

 

ผ้าห่มถูกตวัดออกจากร่างกายสองข้าก้าวไปยังอ่างน้ำเล็กๆที่สาวใช้นำมาวางไว้ให้ก่อนเขาจะตื่นเพื่อล้างหน้าล้างตา

น้ำที่เย็นเฉียบเรียกสติให้ตื่นเต็มที่เขาหยิบผ้ามาเช็ดหน้าก่อนวางไว้ข้างๆอ่างน้ำก่อนจะเดินไปเปิดผ้าม่านสูดอากาศยามเช้าอย่างสดชื่นแล้วก้มมองไปยังคนงานที่กำลังเดินทางออกไปในไร่นา บ้างก็เข็นรถบรรจุฟางไปยังคอกม้า เสียงเพลงเริ่มวันใหม่ดังขึ้นคลอเบาๆด้วยความสนุกสนานสดชื่น

 

 

 

 

 

 


มือคว้าเสื้อนอกที่แขวนไว้ถูกสวมเข้ากับร่างกายอย่างพอดีก่อนที่ชายหนุ่มจะเดินลงไปยังโต๊ะอาหารที่มีจานขนมปังจานใหญ่วางอยู่กลางโต๊ะ เขาหยิบขึ้นมาชิ้นหนึ่งแล้วคาบไว้ในปากด้วยเห็นว่าไม่มีใคร ก่อนค่อยๆเดินกินไปเรื่อยๆจนถึงลานฝึกซ้อมของบ้าน ชายหนุ่มไม่อยากเสียเวลาช่วงเช้าที่เขาชอบไปกับการกินอาหารแม้ว่าเป็นสิ่งที่เสียมารยาทในการรับประทานอาหารมากก็ตามเขารู้ว่าไม่ควรแต่ก็อดไม่ได้ทุกครั้งไป

 

 


 

 


เขาหันไปเอานิ้วชี้แตะปากตัวเองแล้วยิ้มให้สาวใช้ที่เห็นท่าทางการกินของเขาเป็นเชิงให้ปิดเงียบไว้ไม่ให้ไปรายงานมารดาของตนไม่อย่างนั้นชายหนุ่มอายุยี่สิบเก้าปีคนนี้ต้องโดนเรียกไปอบรมเรื่องมารยาทใหม่อย่างแน่นอน ซึ่งเขาไม่อยากให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเลย

 

 


 

 


นี่เป็นนิสัยเล็กๆน้อยๆที่ถ้าไม่ใช่คนสนิทที่อยู่ในบ้านจะไม่มีทางได้เห็น..เช่นเดียวกับเด็กเรียบร้อยเมื่ออยู่นอกบ้านแต่เมื่ออยู่ในที่ของตนแล้วกลับเป็นเด็กซุกซนเอาแต่ใจ ลูกชายคนเล็กของบ้านรัซนิเอลกำลังเป็นแบบนี้และจะเป็นเรื่อยไป

 

 


 

 


เขาตรงไปยังเป้าหมายมือคว้าธนูคู่ใจขึ้นมาจากกำแพงไม้ หยิบลูกศรในกระบอกข้างๆก่อนเดินออกไปตั้งท่าพร้อมทั้งขึ้นสายและเล็งไปยังเป้าซ้อมดอกแล้ว..ดอกเล่า ราวกับเขามาสามารถควบคุมให้มันแหวกว่ายในอากาศได้ดั่งใจสั่ง...การสูดลมหายใจช้าๆปรับสมาธิแล้วพุ่งมันออกไปตามสายธนูมันทำให้อาร์ดอนรู้สึกสงบใจได้อย่างประหลาด รวมทั้งก้อนเนื้อกลางอกที่เรียกว่าหัวใจก็ดูเหมือนจะทำงานได้เป็นอย่างดีกับการออกกำลังกายที่ไม่ต้องออกแรงขยับตัวอะไรมากมายแต่ก็ทำให้สุขภาพร่างกายแข็งแรง

 

 

 

 

 

 

 


ทั้งหมดนี้เขาต้องขอบคุณดาเรียน...พี่ชายที่บอกให้เขาจับคันศรแทนดาบ...ราวกับเถาวัลย์ที่คอยรัดคอเขาให้ขาดความเป็นตัวเองนั้นหายไป ภาระหน้าที่ที่เคยคาดหวังจากบิดาสลายวับไปเหมือนอากาศธาตุกลายเป็นอากาศยามเข้าที่สดใสเหมือนเช่นวันนี้แม้จะต้องแลกกับการโดนเพิกเฉยจากคนที่เขาเคยอยากให้ยอมรับ อยากให้ลูบหัว อยากให้ยิ้มให้ อยากได้รับคำชม ซึ่งสิ่งเหล่านั้นพี่ชายทำแทนให้ทั้งหมด ราวกับรู้ว่าเขาต้องการสิ่งใด..

 

 

 


 

 

 


ตอนเด็กเขาอาจจะยังไม่รู้ แต่เมื่อวันเวลาผ่านไปความรู้สึกและสายตาจากอีกฝ่ายส่งผ่านมาให้เขาทุกครั้ง..นั่นทำให้อาร์ดอนรู้ว่าสิ่งที่ตนต้องการพี่ชายก็ต้องการเหมือนกันแต่ดาเรียนเป็นผู้ใหญ่พอที่จะไม่แสดงออกถึงความกดดันและเหน็ดเหนื่อยจากการเดินตามรอยเท้าพ่อและทางที่พ่อสร้างไว้ด้วยซึ่งเกียรติแห่งวงศ์ตระกูล ในตอนเด็กเป้าหมายในชีวิตของเขาทั้งหมดคือการเป็นอัศวินเหมือนพี่ชายเหมือนท่านพ่อเหมือนท่านน้าและเหมือนท่านปู่ จากประวัติของตระกูลแล้วมีเขาคนเดียวที่ไม่ได้สวมใส่เกราะ จะเรียกว่าเป็นจุดด่างพร้อยที่ใหญ่มากเลยก็ว่าได้

 

 

 

 


 

 

 

 


รอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปากเมื่อเห็นเป้าที่ว่างเปล่าเติมเต็มด้วยลูกธนูที่เขายิงครูฝึกบอกว่ามันเป็นเงาสะท้อนของจิตใจ..ไม้เล็กๆที่เสียบเข้ากลางจุดแดงทุกครั้งแสดงให้เห็นถึงจิตใจที่มั่นคงไม่สั่นคลอน...หลังจากที่เกือบพังทลายมาครั้งหนึ่งด้วยใจเนื้อของเขาเองที่มัวแต่หลงมึนเมาไปกับชายผ้าคลุม อัศวินของบิดาที่ก้าวนำหน้าและไม่เคยเหลียวหลังกลับมามองเสมอ..เพราะท่านมีพี่ชายของเขาที่แสนภาคภูมิทั้งวิชาดาบ จิตใจแห่งอัศวิน และความพร้อมทางร่างกาย

 

 

 

 


 

 

 


สายตาเหลือบไปเห็นดาบไม้ด้ามเก่าของตนเองวางไว้ก็อดที่จะหยิบขึ้นมากวัดแกว่งด้วยท่วงท่าตามความเคยชินไม่ได้ต้องยอมรับเลยว่าเขาก็ชอบที่จะจับดาบเหมือนกัน...และความกระหายนั้นก็ยังอยู่..แต่ก็ได้รับการต่อต้านทันทีจากหัวใจที่เจ็บขึ้นมาเพื่อเตือนว่าวันนี้เขาใช้แรงมากไปแล้ว

 

 

 

 

 

 

 


ดูเหมือนว่าการเข่นฆ่าเพื่อปกป้องกษัตริย์จะไม่ใช่หน้าที่ของเขาในเมืองนี้

 

 

 


 

 

 


ดาบไม้ถูกวางลง ธนูถูกเก็บไว้ที่เดิมเขากลับเข้าไปยังตัวบ้านเปลี่ยนชุดใหม่ทักทายแม่ที่กลับจากตลาดกอดพี่ชายที่กำลังจูงม้าออกมาจากคอกเพื่อไปทำงาน และเช่นกัน ชายหนุ่มตวัดโหนตัวขึ้นม้าตัวโปรดค่อยบังคับให้มันเดินเข้าสู่ปราสาทไปยังที่ทำงานของเขา

 

 

 


 

 

 


ในใจก็นึกไปเรื่อยว่าวันนี้จะได้อ่านอะไรใหม่ๆหรือเปล่า เอกสารอันไหนที่ยังซ่อมบำรุงไม่เสร็จบ้างไหม และที่เดิมของหน้าต่าง นกที่ร้องทักทายทุกวันน่าจะรอเมล็ดถั่วจากเขาในขณะที่กำลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อยด้วยใบหน้านิ่งเฉยลำตัวโยกไปตามจังหวะการก้าวเดินของพาหนะสายตามองไปยังเส้นทางที่พลุกพล่านไปด้วยผู้คนที่กำลังเริ่มชีวิตใหม่ ดำเนินวันใหม่ หรือบางคนอาจจะพึ่งจบวันของตัวเอง

 

 

 


 

 


เขาชอบมองผู้คน ประชาชนเป็นส่วนหนึ่งที่สำคัญมากในเรื่องราวของเมืองนี้แม้ว่าจะไม่ได้เป็นตัวหนังสือที่จับต้องอ่านได้ก็ตาม แต่การกระทำของพวกเขาบอกเล่าเรื่องราวได้เป็นอย่างดี..

 

 

 

 


 

 

 

 


พลันได้ยินเสียงเหยี่ยวร้องดังก้อนก่อนที่จะรู้สึกถึงน้ำหนักทิ้งตัวลงบนไหล่...ลืมไม่ได้เลยจริงๆสำหรับนกตัวนี้...

 

 

 

 


 

 

 

 

 

 


ทุกอย่างของอาร์ดอนพร้อมแล้วสำหรับเริ่มชีวิตวันใหม่..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


สวัสดีเอียริ....ขอให้วันนี้เป็นวันที่ดีของเจ้านะ


 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

ตรวจกิจกรรม:
ตัวอักษรทั้งหมด 4,578 ตัว
คำที่กำหนดให้ 10 คำ
รวมทั้งหมด (4578/7) = 654
ผลตอบแทนที่ได้รับ: Money 400, Merit 10

#1 By EGoT on 2013-12-26 21:08